และแล้ว ก็ได้ถึงเวลาซะที

เหมือนรอมานาน อยากเปลี่ยนงาน เปลี่ยนหน้าที่ของตัวเอง

สมใจหละ

จากพนักงานออฟฟิศ อยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกวัน

ใช้โทรศัพท์ทั้งวัน

ติดต่อกับคนมากมาย ทั้งที่เคยเจอกัน และไม่เคยเจอกัน

มีเพื่อนร่วมงานน่ารักมากมาย

ทั้งน่าเคารพ

ทั้งน่านับถือ

ทั้งที่รัก

และ

ทั้งที่ชัง

มาทำงานกับตัวเอง มาทำงานให้ครอบครัว

มาทำงานให้คนที่เรารัก และต้องการความใส่ใจ เอาใจใส่จากเรา

มันอาจจะทำให้เราขาดสังคม ขาดเพื่อน ขาดการคบหาสมาคม

แต่เรา

ก็ได้”ครอบครัว” กลับมา

เชื่อว่า “เพื่อน” อยู่ที่ไหนก็คือ”เพื่อน” เราสามารถติดต่อ

เชื่อมต่อกันได้เสมอ

ถึงแม้ไม่ใช่สาวออฟฟิศ เปลี่ยนมาเป็น

“แม่บ้าน ถาวร”

ก็ไม่ได้ทำให้เรา ขาดสังคม ขาดสมาคม

หรือขาดเพื่อน แน่นอน

มีคนถามว่า

ออกจากงาน และจะต้องเบื่อ ต้องเหงาแน่ๆๆ

แต่แม่ไม่คิดว่าตัวเองจะว่างพอให้เจอเรื่องเหงาๆๆ หรือเรื่องเบื่อๆๆ

เพราะแม่คงทำงานตั้งแต่ 05.00 – 22.00 เต็มเวลา

คงไม่มีช่องว่างให้รู้สึก เหงา หรือ เบื่อ มันอาจเหนื่อยกว่า

ตอนที่ทำงานออฟฟิศ แต่แม่ก็จะมี “ความสุข” มากกว่า

คนที่ดีใจที่สุดที่ “ลาออก จากงาน”

คือ ศีล ดีใจที่แม่มีเวลาให้

ดีใจที่แม่จะขับรถไปรับที่ รร.

แม่ก็ดีใจ ที่ได้ทำหน้าที่ให้ลูกได้เต็มเวลาสักที

งาน ไม่ว่าทำที่ไหน

ถึงจะเป็นงานบ้าน มันก็บ้านของเรา

ทำอะไร มันก็ต้องเหนื่อยทั้งนั้น

แต่เราได้ “ความสบายใจ” กลับมา

มากมายกว่าจริงๆๆๆ

อย่างน้อยๆๆ ตอนเช้าไปส่งลูกที่ รร.

แม่ก็ไม่ต้องเร่งรีบออกมาจาก รร.ในช่วงเวลารถติดมากๆๆ

เพื่อจะเร่งรีบมาให้สแกนลงเวลา

ให้ทัน 8.30 น.

อีกต่อไป

****

เราแวะถ่ายรูปกับรถไฟ เพราะศีลไม่เคยมา

ก่อนถึงวันเกิดตา แม่ก็พาตาไปทำบุญที่วัดไตรมิตร

ตาบอกว่า อยากไปไหว้พระที่วัดนี้ แม่พาไปก่อนเพราะวันเกิดตา

ตรงกับวันที่ 27 ก.ค. พอดีตรงกับวันเข้าพรรษา และแม่ทำงานด้วย

ก็เลยพาตาไปก่อนล่วงหน้า ไปกัน 4 คน มีแม่ ตาต๋อย พี่พลอย น้องศีล

ยายณีไม่ได้ไปเพราะไม่ค่อยสบาย พี่เปรมน้าอ้อพาไปเที่ยว ส่วนพ่อเด่น

ต้องอยู่เป็นเพื่อนย่าที่บ้าน แม่ก็พาตาไปเอง

เราจอดรถไว้ที่หัวลำโพง  ก็ศีลไม่เคยมา ดีใจ และตื่นเต้นเห็นรถไฟเยอะ

ศีลก็ถ่ายรูปคู่กับรถไฟ มาหัวลำโพงเป็นครั้งแรก ตื่นเต้น ดีใจมากมาย

แม่ไม่ถนัดกับเส้นทางนี้ กลัวออกจากวัดแล้วจะหลงไปไกล

 แต่เดินไปก็ไม่ไกลเท่าไร นิดเดียวเอง แม่นึกว่าจะไกลซะอีก

เราก็ไปตามป้ายชื่อวัดกันเลย

 เดินมาจนถึงวัด ตาขอไม่ขึ้นไปที่มณฑปเพราะเดินขึ้นไม่ไหว ไหว้พระอยู่ข้างล่าง

แม่ พี่พลอย ศีล เดินขึ้นไปไหว้หลวงพ่อทองคำด้านบน สวยงามมากจริงๆๆ

แต่ก็ทำเอาเหนื่อย และหอบเหมือนกันสำหรับแม่

องค์หลวงพ่อทองคำบนมณฑป วัดไตรมิตร

 แม่พาศีล พี่พลอยไหว้พระเสร็จก็ลงมาหาตาต๋อยด้านล่าง

ตาต๋อยกับหลานสาว

 ออกจากวัดก็ 11 โมงนิด ๆ วันนี้เราเดินกันสบายๆ ศีลไม่งอแง

แม่นึกว่าศีลจะงอแง เพราะอากาศร้อน และกลัวจะไข้กลับมาอีก

ก็แค่ตัวรุม ๆๆ ยังไหวอยู่ เดินมานิดนึงก็ถึงร้านบะหมี่เป็ด

ตาต๋อยเลยพาพวกเรากินบะหมี่เป็ด อิ่มตื้อ อร่อยสุดๆๆกันทุกคน

เดินกลับมาที่จอดรถเสียค่าที่จอด 30 บาท เมื่อก่อนฟรีนะ แต่เดียวนี้

เสียค่าจอดด้วย แล้วเราก็ไปต่อกันที่ วัดบางพลีใหญ่ หลวงพ่อโต

เพราะพี่พลอยไม่เคยไป ตาเลยให้ไปที่วัดนี้

ถึงวัดฝนตกพอดี อยู่ที่วัดนี้พาพี่พลอย ตาต๋อย ศีลไหว้พระ

ก็แวะเข้าห้องน้ำราคาแสนแพงติดแอร์

มหาชนล้นหลาม ก็ใช้บริการกันทุกคน ก็มาถึงแล้วนี่เนอะ

รอฝนหยุดตาเดินซื้อกับข้าว ของกินกลับบ้าน

แม่ก็กินกาแฟรอ ศีลได้ของเล่นอีกจนได้

ออกจากวันก็ขึ้นมอเตอร์เวย์กลับบ้านตาที่รามอินทรา

ทำบุญสุขใจ อิ่มบุญ มีความสุขที่ได้พาตาไปไหว้พระ

มีความสุขที่ได้ทำอะไรให้คนที่เรารัก

“วันเกิดพ่อ ขอให้พ่อมีความสุขมาก ๆ นะค่ะ

สุขภาพแข็งแรง เป็นร่มโพธิ์ ร่มไทร เป็นที่พึ่ง ที่พักพิงทางกาย

ทางใจให้ทั้งลูกและหลาน มีอ้อมกอดที่เวลาลูกมีปัญหา

พ่อก็จะกอดปลอบโยน ให้กำลังใจลูกได้ทุกครั้ง

และสำคัญ พ่อเป็นตู้เอทีเอ็มส่วนตัวของลูกได้ตลอดชีวิตจริงๆๆ

ลูกรักพ่อค่ะ ดีใจที่ได้เกิดมาเป็นลูกสาวพ่อ”

ทำให้พ่อดีใจบ้าง ทำให้พ่อเสียใจก็เยอะ ทำตัวเป็นภาระให้พ่อก็หลายครั้ง

แต่พ่อ ก็คือพ่อของลูกที่รัก และห่วงใยลูก สักคำก็ไม่เคยดุด่าให้ลูกเสียใจ

มีแต่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ มีแต่รอยยิ้มให้กำลังใจ

ความรักของพ่อไม่ใช่แต่ลูก แต่ยังเผื่อแผ่มาถึงหลาน ๆทุกคน

พ่อมีแต่ช่วยเหลือ ให้อภัย และรักลูกเป็นคนที่รักลูกมากที่สุดและไม่มีใครจะรักลูก

ได้เท่ากับพ่ออีกแล้วค่ะ

 ลูกก็เอาความรัก การสั่งสอนอบรมของพ่อ

มาอบรมสั่งสอนต่อให้ลูก ๆ ทั้งพี่พลอย พี่เปรม และศีล

เด็ก ๆ รักคุณตามาก และจะพูดว่าคุณตาใจดีที่สุดเลย

ทำกับข้าวก็อร่อย รู้ใจหลาน ๆทุกคนว่าใครชอบกินอะไร ชอบแบบไหน

มีของชอบแต่ละคนไม่ซ้ำกัน จำได้ดีกว่าแม่อีกว่าลูกคนไหนชอบอะไรแบบไหน

 พ่อคนดีที่สุดของลูกจริงๆ ค่ะ

รักพ่อมากที่สุดในโลกค่ะ

ลูกเอ๋จ๊ะ..

เรื่องเรียนของเด็กสมัยนี้ ตอนนี้อัพเดทชีวิตแม่

เรื่องเรียนของพี่คนโต เพราะชีวิตชีตอนนี้ก็วุ่นกับงานเสนออาจาร์ยเพื่อสอบ

ทำ Thesis หัวฟู หัวหมุน ทั้งสอบ ทั้งแปลงาน ทั้งส่งงาน ส่งงานแล้วก็มีแก้ไขงานอีก

 แม่ก็ช่วยอะไรไม่ได้เลยเพราะไม่รู้เรื่องเค้าได้แต่ให้กำลังใจกันไป

เรื่องเรียนของเด็ก ม.ปลาย ก็เรียน ๆ เล่น ๆ ตามประสาวัยรุ่น วัน ๆ พี่เปรมก็วุ่นอยู่กับเรียนเอาใจใส่อยู่

แต่ก้มีเรื่องสาวๆ เข้ามาบ้าง  ชอบร้องเพลง ฟังเพลง  เล่นกีตาร์ และคุยโทรศัพท์

ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงสอบเก็บคะแนน ก็มีคะแนนออกมาให้ดีใจ ได้ Topภาษาอังกฤษ, สังคม ,สุขศึกษา ของห้อง

 แต่อย่างเลข ไม่ได้ แม่ผิดหวังนิดหน่อย แต่คะแนนไม่ขี้เหร่ นักก็พออภัยกันได้

จะได้มีคะแนนเก็บไว้ใช้สำรองตอนสอบปลายภาค แม่ก็พยายามบอกให้พี่เปรมตั้งใจเรียน ทำคะแนนให้ดีๆๆ

เพราะมีผลต่อคะแนนสะสม สำหรับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ก็หวังว่าจะฟัง ๆ เชื่อ ๆ กันบ้าง เรียนดี

แต่ก็ต้องขยัน มัวแต่ขี้เกียจจะตามเพื่อน ๆไม่ทันเอา นี่แม่ยังไม่ได้ให้ลงเรียนพิเศษเลย

พี่เปรมขอไว้ว่าเรียนเทอมหน้า แม่ก็ตามใจ เฮ้อ เรียนกันได้เยอะดีจริงๆๆ เด็ก ๆ สมัยนี้ 

ส่วนเจ้าตัวเล็ก เด็ก ป.2 ตอนนี้กำลังสอบเก็บคะแนน ไม่มีตารางสอบ แล้วแต่วันไหนมีเรียนวิชาอะไร

อาจเรียนก่อนและสอบท้ายชั่วโมง  ก็สอบเลย เจอมาหลายวิชาแล้ว เตรียมตัวทันบ้างไม่ทันบ้าง

เด็ก ๆ ไม่ค่อยซีเรียส คนที่เครียดส่วนมากจะเป็นผู้ปกครองมากกว่า พอลูกบอกว่าวันนี้มิสสอบวิชานี้นะ

 แม่ ๆ ก็เอาหละ ตกใจสอบถามกันใหญ่ว่าทำได้มั้ย ออกอะไรบ้าง

และก็รอ รอ ลุ้นคะแนนว่าลูกจะได้เท่าไร  ตอนนี้ของศีลที่รู้ล่วงหน้าก็

วิชา Science MLP ที่ท่องศัพท์ กันหลาก ประมาณ 30 คำที่มิสให้คำมาโดยให้เขียนเป็นภาษาอังกฤษ

 และยังมีเนื้อหาอีก 2 บท เรื่อง Material & Habitats  ที่ทั้งแม่ และลูก ต้องช่วยกันอ่าน

เนื้อหาเยอะมาก สอบเนื้อหา มีเรียน 2 วัน ก็สอบ 2 วันติดในวันอังคาร และพุธหน้านี้

โดยสอบเขียนคำศัพท์วันอังคาร ในชั่วโมงเรียน สอบเนื้อหาวันพุธในชั่วโมงเรียน 

เรียนเรียนของศีลจะหนักสุดเพราะการแข่งขันสูง แม่ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเริ่มต้นยังไง

เด็ก ๆ อาจไม่มีอะไรไม่ได้คิดเยอะ แต่ผุ้ปกครองต่างหากนำร่องไปก่อน เคี่ยวเอากับเด็ก ๆ

มันเลยกลายเป็นเรื่องที่ต้องทำในการให้ลูกเรียนเยอะ ๆ แม่คิดว่าแม่ไม่ได้เป็นแบบนี้ แต่ตอนนี้

ก็เป็นไปตามกระแสแล้ว เพราะถ้าเราปล่อยเราก็ตามคนอื่นไม่ทัน ตอนนี้ก้เลยมีทั้งชีท แบบฝึกหัด

อะไรที่หามาได้ เพื่อให้ลูกทดสอบทำ แม่ก้หา ๆ มา ทั้งจากในหนังสือ ในอินเตอร์เนท

เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย แต่ก็ต้องทำ แม่ทำชีดให้ศีลบ่อยๆ ก็เผื่อให้เพื่อนๆ ศีลด้วยเหมือนกัน

ตอนนี้แม่ก็หนักที่ศีล เพราะพี่ๆ เริ่มโต จะไม่ค่อยให้แม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวเท่าไรแล้ว เรียกว่าช่วยเหลือตัวเองกันได้

อาศัยพี่พลอยช่วยดูพี่เปรมได้บ้าง สอนได้บ้าง แม่ก็เบาใจ มีคนคอยติวให้พี่เปรม

ของศีลนี่ก็เยอะเหมือนกัน เรียนเยอะ หลายอย่าง จนบางทีศีลก็มาบอกกับแม่ว่า

“โห แม่ศีลนะ เรียนทุกวันไม่ได้หยุดเลยนะ จันทรถึงอาทิตย์เลย ขอเล่นเกมส์นิดนึงไม่ได้เหรอ”

หรือบางทีก่อนนอนแม่จะให้ศีลทำแบบฝึกหัดบวกบ้าง คูณบ้าง ก็จะบอกว่า

“ศีลเรียนมาทั้งวันเลยนะเนี่ย เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ขอดูการ์ตูนและนอนเลยนะ”

เฮ้อ แม่ก็ เอ่อ ๆ ไปพัก ก็บอกว่า ทำนิดนึงก่อนนอน และก็นอนหละกัน

บางทีก็ตามใจแม่ บางทีก็ไม่ตามใจ แม่ก็ปล่อยบ้าง ดึงบ้าง กลัวศีลจะเบื่อซะก่อน

เอานะ เด็ก 7 ขวบเอง ก็เคี่ยวเข็ญกันต่อไป ยังต้องต่อไปอีกเยอะ

แม่ก็คงจะต้องเหนื่อยอีกหลายปี แต่ก็สนุกเหมือนย้อนกับไปเรียนประถมใหม่กับลูก

ฟื้นฟูความจำ ดีเหมือนกัน ลูกให้ความร่วมมือด้วยดี อย่างน้อยแม่ก็ไม่เหนื่อยเปล่าหละนะ..

รักนะจ๊ะเด็ก ๆ

แม่เอ๋

..:  ตอนนี้ชีวิต ในทุก ๆวัน มีเรื่องให้ทำมากมาย

ตั้งแต่ตื่นนอนตอนเช้ากันเลยที่เดียว ตารางชีวิตในตอนนี้

05.15 นาฬิกาปลุกเตือนให้ตื่น รับเช้าวันใหม่ แต่กว่าจะลุกจากที่นอนได้ก็กินเวลา

ไปอีกสัก 5 -10 นาที 

05.30 -05.50 ต้องอาบน้ำ สระผม ให้เสร็จ เพื่อที่จะต้องปลูกเจ้าตัวเล็กให้ตื่น

เตรียมแต่งตัวไป รร.

06.15 ของทุกวัน รถออกจากบ้าน เพื่อไปส่งเด็กนักเรียนที่โรงเรียน เหตุที่เราต้องรีบ

ไป รร. กันแต่เช้า ก็เพราะว่า ถ้าเราสายกว่านี้แค่ 10 นาที รถก็จะติดมาก ก่อนเข้า รร.

และหาที่จอดรถใน รร. ได้ยากมาก ถึงมากที่สุด

06.50 ไม่เกินนี้ ก็จะถึง รร. กันแล้ว พาเด็ก ๆ เข้า โรงอาหาร กินข้าวเช้ากัน

07.25 กินข้าวกันเสร็จ นั่งเล่น นั่งคุย ก็ออกจากโรงอาหาร พาศีลไปส่งที่ตึกเรียน

ก็จะเอากระเป๋าขึ้นไปเก็บ แม่ก็รอข้างล่าง เพราะ รร.จะไม่ให้ผู้ปกครองขึ้นห้องเรียนลูก

ศีลลงมา ก็จะนั่งเล่นอยู่ที่ Sport Center เด็ก ๆ ชอบวิ่งเล่นกันที่นี่ ไม่ร้อน แม่ก็เจอ

คุณแม่เพื่อนๆ ของศีล ก็นั่งคุย นั่งเมาท์เรื่องเรียน เรื่องลูกกันไป ในเวลาที่น้อยนิด

07.45 แม่ต้องออกจาก รร. เพราะไม่ว่าวันไหนขับรถไปเอง หรือต้องนั่งรถเมล์มาทำงาน

แม่ก็จะออกประมาณนี้ ศีลเองก็เข้าแถว 07.50

08.30  แม่ก็มาทำงาน บางวันมาถึงก็จะสาย เพราะรถติด แต่แม่ก็ไม่ซีเรียสเท่าไร

สายก็สาย จะให้ทำยังไง ก็จะทำงานทั้งวัน งานยุ่งมากมายทุกวัน ยุ่งทั้งกับงานของตัวเอง

และยุ่งกับคนที่เกี่ยวข้อง เบื่อ ๆ เหมือนกัน แต่ก็ต้องทำกันต่อไป ชีวิตเราจะมีค่าต่อเมื่อเรา

ได้ทำงาน ไม่ว่าจะงานอะไรก็ได้ขอแค่เราทำให้ดี ตั้งใจทำให้ดีที่สุด

17.30 งานเลิก เก็บของ กลับบ้าน ต้องรีบกลับ เพราะช่วงนี้เราไม่มีเด็กทำงานบ้าน

มีงานรออยู่ที่บ้านอีกหลายสิ่งอย่าง

18.30 น. ถึงบ้าน ก็ทำกับข้าว ให้ศีล คุณปู่ คุณย่า พ่อเด่น แม่จะชอบทำกับข้าวเอง

แม่ก็ลงมือทำเองทุกอย่าง ทำกับข้าวเสร็จก็เก็บกวาดบ้าน ตั้งโต๊ะข้าวเย็นให้ทุกคนในบ้าน

ดูให้ศีลกินข้าวให้เสร็จ หมดจากเรื่องงานครัว ก็ต่องานบ้าน กวาดถูบ้าน

ตอนนี้ถูบ้าน ก็กำหนดเวลาไว้เป็น 2 วันครั้ง แต่กวาดทุกวัน ดีบ้านเราไม่มีเด็กเยอะ

ก็จะไม่มีฝุ่นเยอะมากมาย ซักผ้า ก็อาทิตย์หละครั้ง รีดผ้าทุกวันอาทิตย์ ก็คงเป็นแบบนี้

จนกว่าเราจะได้แม่บ้าน เสร็จเรื่องงานบ้าน ก็ถึงเวลาของศีลแล้ว..

19.50 ขึ้นห้องนอน ก็มาต่อกับศีล ทั้งเรื่องอาบน้ำ ทำการบ้าน อ่านหนังสือ

20.45 ศีลเข้านอน แม่ก็จัดตารางสอน เตรียมของสำหรับไป รร วันรุ่งขึ้น  เล่นเนท อ่านข่าว

เล่นเกมส์ไปตามเรื่อง เดียวนี้ไม่ค่อยดูทีวีแล้ว เพราะร่างกายไม่ไหวตาจะปิดเสียให้ได้

21.30 แม่ก็นอน หมดไป 1 วัน แห่งความวุ่นวาย มากมายเรื่องของแม่

เหนื่อย แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าลำบาก เพราะทุกสิ่งที่ทำ ก็ไม่ใช่ที่อื่น ทำบ้านเราให้สะอาด

ดูแลลูกเราให้เรียบร้อย  เป็นเรื่องของครอบครัวของเรา

ทำให้มีความสุข มันก็มีความสุข อย่างมากก็แค่เหนื่อย เท่านั้นเอง แต่พอเห็นบ้านสะอาด

ก็หายเหนื่อย เห็นลูกกินอิ่ม นอนหลับ อ่านหนังสือ ทำการบ้านเรียบร้อย แม่ก็สุขใจ

เหนื่อยก็พัก ไม่เห็นจะเป็นไรเนอะ จะอะไรมากมาย ทุกอย่างที่ทำก็อยู่กับเรานี่หละ

….

“คนเป็นสิ่งมีชีวิต ที่มีทั้งด้านบวก และลบ อยู่ในตัว.”

อย่าตั้งใจกับคน 1 คนมากเกินไป
เพราะไม่มีใครอยากเป็นต้นเหตุของความล้มเหลว

อย่าคาดหวังกับ คน 1 คนมากเกินไป
เพราะไม่มีใครสามารถเป็นทุกอย่าง ที่ทุกคนอยากให้เป็น

อย่าให้เวลากับคน 1 คนมากเกินไป
เพราะไม่ว่าใครก็อยากมีช่วงเวลาของความเป็นส่วนตัว. . . คนเดียว ….

อย่าพยายามเปลี่ยนแปลงคน 1 คนมากเกินไป
เพราะนั่นจะทำให้เค้าไม่หลงเหลือความเป็นตัวของตัวเอง

อย่าควบคุมชีวิตคน 1 คนมากเกินไป
เพราะมนุษย์มักจะหาวิธีการแทรกตัว เพื่อออกมาจากกฎที่ถูกกำหนด

อย่าบีบบังคับคน 1 คนมากไปกว่านี้
เพราะถ้าคนๆนั้น หลุดจากภาวะบีบบังคับมาได้
คุณจะกลายเป็นคนที่ถูกหันหลังให้ในทัน

เธอ. . . ลองมองดูฉันดีๆ ฉันมีลมหายใจ
ไม่ใช่ภาพวาด ที่จะสวยงามอยู่ตลอดเวลา
ฉันเองก็เป็น “คน” เป็นสิ่งมีชีวิตที่มี 2 ด้าน. . . เช่นกัน

…อยากรู้จักใครสักคน ต้องหัดเรียนรู้ ไม่ใช่เปลี่ยนแปลง

.. อ่านเจอมาจากในเวปแล้วชอบ ขอเก็บมาเตือนตัวเอง ..

เริ่มต้นของการเขียน Blog..
จริงๆ ก็เขียนที่ไดอารี่ ด้วย แต่เลิกเขียนไปนานแล้ว

ก็ลองมาเขียนอะไรใหม่ๆ ที่นี่ บันทึกเรื่องราวต่างๆ
เรื่องของตัวเอง เรื่องของลูกๆ เรื่องที่ทำให้มีความสุข
เรื่องที่ทำให้ทุกข์ อย่างน้อยๆ ไม่สามารถบอกหรือพูดกับใครได้ เวลาเรารู้สึกอะไรที่มันหนักๆ การได้พูด ได้บอก ได้ระบาย ก็ช่วยให้เรารู้สึกดีขึ้น
แต่เนื่องจากเป็นคนปากหนัก ไม่ค่อยพูดหรือระบายความทุกข์ใจกับใครเท่าไร ถ้าเราได้เล่า โดยเปลี่ยนจากการพูดคุย มาเขียน คงทำให้คนอย่างเรานี้สะดวกใจ และสบายใจมากกว่า
สิ่งที่เห็น อาจไม่ใช่สิ่งที่ใช่ก็ได้
ใครจะไปรู้
จริงป่ะ..

พี่พลอย พี่เปรม และน้องศีล

ถ่ายที่วัดห้วยมงคล หัวหิน

 เข้ามาใน blog นี้แบบงง งง แต่ก็เป็นการเริ่มต้น เรียนรู้ เพิ่มมากขึ้นอีกนิด

จากการที่ได้มาเจอน้องที่น่ารักคนนึงเขียนไว้ เลยตามมาเขียนบ้าง

เพราะจากตัวตนของตัวเอง ใครที่รู้จักอาจบอกว่าเป็นคนที่พูดเยอะ พูดมาก

คุยเก่ง แต่จริงๆๆแล้ว เป็นคนที่ชอบที่จะเขียนมากกว่าพูด

ชอบบันทึกเรื่องต่างๆๆ ที่ได้ผ่านพบเจอ เลยทำให้มี blog นี้ขึ้นมา

เท่านั้นเอง..